السيد الخميني
422
شرح چهل حديث ( اربعين حديث ) ( موسوعة الإمام الخميني 46 ) ( فارسى )
و ببايد دانست كه مشكلترين امور و سختترين چيزها ديندارى است در لباس اهل علم و زهد و تقوى ، و حفظ قلب نمودن است در اين طريقه . و از اين جهت است كه اگر كسى در اين طبقه به وظايف خود عمل كند و با اخلاص نيّت وارد اين مرحله شود و گليم خود را از آب بيرون كشد و پس از اصلاح خود به اصلاح ديگران پردازد و نگهدارى از ايتام آل رسول نمايد ، چنين شخصى از زمرهء مقربين و سابقين به شمار آيد . چنانچه حضرت صادق - عليه السلام - در خصوص چهار نفر حواريّين حضرت باقر - عليه السلام - چنين تعبير فرمود . و در وسائل از رجال كشّى سند به أبي عُبَيْدة الحَذّاء رساند ، قَالَ : سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِاللَّه - عليه السلام - يَقُولُ : « زرارة ، و محمد بن مسلم ، و أبو بصير ، وبريد ، من الذين قال الله تعالى : وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ » « 1 » . و احاديث در اين مقوله بسيار است و فضيلت اهل علم بيش از آن است كه در حوصلهء بيان آيد . و كفايت مىكند دربارهء آنها حديث منقول از رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله : « من جاءه الموت و هو يطلب العلم ليحيي به الإسلام ، كان بينه و بين الأنبياء درجة واحدة في الجنة » « 2 » . « كسى كه بيايد او را مرگ در صورتى كه طلب كند علم براى زنده كردن اسلام ، در بهشت مقام او با مقام پيغمبران يك درجه بيش فاصله ندارد » . و پس از اين - ان شاء اللَّه - ذكرى از فضيلت آنان پيش مىآيد . و اگر خداى نخواسته از طريق خلوص بر كنار شد و راه باطلِ پيش گرفت از علماء سوء ، كه بدترين خلق اللَّه هستند و دربارهء آنها احاديث سخت و تعبيرات غريب وارد شده است ، به شمار آيد . و بايد اهل علم و طلابِ اين راه پر خطر اوّل چيزى را كه در نظر گيرند اين باشد كه اصلاح خود كنند در خلال تحصيل . و آن را حتى الامكان بر جميع امور مقدم شمارند كه از تمام واجبات عقليه و فرائض شرعيه واجبتر و سختتر همين امر است .
--> ( 1 ) - « گفت از حضرت ابوعبداللَّه عليه السلام شنيدم مىفرمود : زراره و محمد بن مسلم و ابوبصير و بريد از آنان هستند كه خداوند تعالى دربارهء ايشان فرموده است : " پيشىگيرندگان پيشىگيرنده ، آناناند مقرّبان درگاه الهى " » . اختيار معرفة الرجال ( رجال كشّى ) ، ص 136 ، حديث 218 ؛ وسائل الشيعة ، ج 27 ، ص 144 ، « كتاب القضاء » ، « أبواب صفات القاضي » ، باب 22 ، حديث 22 . ( 2 ) - منية المريد ، ص 100 ؛ بحار الأنوار ، ج 1 ، ص 184 ، حديث 97 .